عاشقانه های غــــــــــــــزل

 

                      

                                                              

              

 

                                               من و تو همسفریم  تا غزل  تا  باران

 

 

                     تا ترک خوردن دستان عطش تا تب الودگی هرم نگاه  تا  شروع دریا

 

 

                                       من و تو همسفریم مثل ایینه و نور

 

 

             و چه زیباست که تو  همسفر با دل  من هستی و من با تو در  جاده ی  لبریز سحر.

 

 

                

                                       

                

 

                  

 

                 وقتی هوای تو بر ترانه هایم میوزد بارانی ترین شاعر لحظه های تو میشوم

 

 

                                     همان ابری که یکشب بر دلت سر زد

 

 

                               و  تو امن ترین ساحل عشق را  ارزانیش کرد ی

 

 

                           حال همان بارانی ترین بهانه برای دل غزل تنگ است

 

 

                                

         

                               در هوای تو قدم میزدم با نگاه تو شاعر میشوم

 

 

                                       و از تبسم تو زندگی را میفهم

 

 

                          تنها ترین واژه بودم در هیچستان معنا  تا اینکه تو امدی

 

 

                               و مرا با لهجه ی همین ابهای نزدیک سرودی

 

 

                             تو انقدر عاشقانه مرا به فراخوانی چشمانت خواندی

 

 

                              که دانستم  با تو میشود هر لحظه  اسمان را نوشید

 

               

                       

               

 

لينك | نوشته شده در 2009/3/8ساعت 16:2 توسط غـــــــــزل